What have I been up to lately

Niet veel. ;)

Mijn zesde week zit er al op. Tijd vliegt hier! Ik kan niet geloven dat ik al over de helft van mijn tijd in Costa Rica heen ben.

Het weekend van 22 en 23 februari ging ik naar Cahuita, Limon. Een nationaal park. Ik had een superfijne trip. Wat aan het strand gelegen en een wandeling gemaakt doorheen het oerwoud. Vooral de avond was memorabel. Eerst lekker gegeten en daarna onze beste dansmoves bovengehaald in een bar met zwoele muziek en fijne cocktails. Eenmaal licht in het hoofd, had ik behoefte aan een hamburger. Terwijl ik dus lichtelijk aangeschoten op een stoeprandje mijn ongezonde aankoop aan het oppeuzelen was, kroop in de elektriciteitskabels een luiaard voorbij. Perfecte avond.

Helaas zondagavond in de bus voelde ik mij steeds slechter. Had ik blijkbaar besmet eten gegeten. Ik ben de hele week ziek geweest. Het weekend dat daarop volgde, was er dus eentje van thuisblijven. Toch waren ook die zaterdag en zondag vrij aangenaam. Zaterdag ging ik mee met de familie van twee andere vrijwilligers naar een bierbedrijf waar hun 'vader' werkt. Bleek dat bedrijf bijna een vakantieresort te zijn met voetbalveld, zwembad, gratis bier en bbq. Voetbal daar deed ik niet aan mee, maar aan het zwembad met natuurlijk water (heerlijk koud) kon ik niet weerstaan. Aan de bbq en gratis biertjes evenmin. De avond sloten we af met een bezoekje aan Hooters. Borsten ontbraken uiteraard nog in deze dag van voetbal en bier.

Zondag was een heerlijk relaxte dag in de dierentuin van Alajuela. Grote spectaculaire dieren hebben ze hier niet, wel heel veel coole vogels en andere kleinere dieren waarvan sommige gewoon loslopen en andere in de botanische tuin wonen. Ik vond het geheel supermooi en rustgevend.

Daartussen zat een week werken, waarin we een reportage maakten met als thema 'wat is OVSICORI?'. Dat is een onderzoeksinstelling van de nationale universiteit die volkanisch onderzoek doet en ook aardbevingen  en zulk soort zaken onderzoekt. Omdat Costa Rica zoveel volkanen dicht bijeen heeft, komen onderzoekers van over de hele wereld naar hier om mee te werken in OVSICORI. Ik vond dit onderwerp pretty cool en had dus een leuke werkweek.

Het weekend dat daarop volgde, bracht ik door in 'The mall' en aan het strand van Jaco. Mijn huidje begint behoorlijk bruin te kleuren, hoeraa. Zondag was een luie zondag zoals die moet zijn. Ik heb die dag heeeeleeeemaaaaaaaaaal niets gedaan. <3

-

Nothing much ;)

My sixth week has already passed. Time flies here! I can not believe I'm already over half of my stay in Costa Rica.

The weekend of 22 and 23 february I went to Cahuita, Limon. A national parc at the caribbean coast. I had a really nice trip. We relaxed a bit at the beach, made a walk through the jungle, but especially the night was memorable.First we had a nice dinner and after that we showed our best dance moves (?) in a nice bar with sexy music and delicous cocktails. Once the alcohol started working, I felt the sudden urge to eat a burger. So while I was sitting outside, tipsy with a hamburger in my hand, a sloth passed in the electric cables. It was perfect.

Unfortunately sundayevening, on my way back in the bus, I started feeling really bad. Apparently I had eaten some contested food. I've been sick all following week, so the next weekend I stayed home. Still both that saturday and sunday were pretty nice. Saturday I joined two other volunteers to the beerfactory of their hostdad. This factory however seemed to be more like a vacation resort than a work place. They had a footbal field, two pools, free barbeque and beers (duh!). Although I didn't play football, I did enjoy the pool and beers. In the evening we went to Hooters. Beer and football need boobs as well.

Sunday was a lovely relaxed day at the zoo of Alajuela. They don't have big spectacular animals there, but they do have really cool birds and other small animals, of which some just walk around freely. The zoo is a botanic garden as well. I though this place was so beautiful and peaceful. I loved it.

In between that there was a week of work, in which we filmed an item about OVSICORI. This is the  institution of the national university that investigates volcanoes, earthquakes and stuff like that. Since Costa Rica with a lot of volcanoes and tectonic activity is the perfect place for this kind of investigation, scientists from all over the world come here to work with OVSICORI. I thought this subject was pretty cool, so I really liked last week.

The following weekend I was at the mall and at the beach of Jaco. A place close to San Joaquin, so I returned home the same day I went. Sunday was as lazy sunday should be. I did absooooluuuuuuutly nothing. <3

Monteverde

Dit weekend trok ik met vijf andere vrijwilligers naar Monteverde. Weer een busrit van 4.5 uur, maar boy wat was het het waard! Aangezien ik vrij laat mijn busticket kocht, had ik een staanplaats. Sinds ik in Costa Rica ben echter, bestaat pech niet meer en dus daagde er iemand niet op, en was ik de eerste om het lege zitje op te eisen. (=mij stiekem neerploffen en daarna niemand meer aankijken haha) (+ ok pech bestaat wel nog, zo viel ik tijdens een moment van onoplettendheid van het voetpad in een berg wit stof, en had ik geschaafde handen zoals vroeger toen ik een baby was en vallen normaal was. Ik lachte het echter weg like a boss)

Vorig weekend was vrij rustig. Ik bezocht 'the mall' met mijn familie, wat wel fijn was. We slenterden wat rond, aten een hapje. Ook heb ik een dag aan het zwembad gelegen en 's avonds heb ik met Tileyah een film gekeken. Engels gesproken, Spaans ondertiteld, perfect om Spaans te leren. De film die we zagen was 'The buttler'. Machtige film, zeker een aanrader, maar aangezien dit een blog is over Costa Rica, wijd ik niet verder uit. ;)

Dit weekend echter, was het tegenovergestelde. Ik leefde voor twee dagen het leven van een adrenalinejunkie. Vrijdagavond kwamen we aan, zochten een hostel en sliepen vrij vroeg. Om 7.30 am de volgende dag stond namelijk de Canopytour op de planning. Wie niet weet wat dit voorstelt, moet maar eens 'ziplining' opzoeken. Wij deden het in het 'cloudforest' van Monteverde. Op een gegeven moment zoefden we supermanstijl door een stuk waar het nevelwoud volledig open zicht bood. In 1 woord: prachtig. Helemaal aan het einde sloten we af met de 'Tarzanswing'. Ik kan je verzekeren dat het een goede opwarming was voor de bungeejump later die dag. Mijn stembanden werden voor de eerste keer op de proef gesteld dat weekend.

These pictures are absolutely stolen from internet. I couldn't make a photo of it myself, but so this is the tarzan swing.

We keerden terug met al een goede portie adrenaline in ons lijf, en de echte uitdaging moest nog komen. Ik at veruit mijn beste lunch so far, en hopte op de bus die ons naar de crimescene bracht. Eerste ding dat ik moest doen was een document van de bungee-organisatie ondertekenen. Zij waren niet verantwoordelijk voor geen enkele verwonding, ook niet als die fataal was. Hoeraaaaa, let's go. uhuum.

Per drie mochten we op het bungeeplatform. Ik was bij het eerste groepje, geen tijd om mij druk te maken dus. Voor ik er erg in had stond ik op de afgrond en werd er afgeteld 

 5                      4                      3                       2                          1

Duik. Schreeuwen. Vlinders in mijn buik. *1000 .        *10000000 . Beseffen dat ik net een bungeejump heb gedaan, nog steeds stuiterend in een -opmijnkop- positie. Rondkijken en enkel groen zien. Touw moeten vangen om vast te maken aan mijn harnas op mijn buik zodat ik terug omhoog getrokken kan worden. Damn, moeilijker te vangen dan gedacht. ... Ok, ik heb het touw nog steeds niet te pakken, zou graag terug in een normale positie zijn nu. Gevangen. Pas terug ademhalen wanneer ik veilig op het platform ben. Adrenaline raast door mijn lichaam, gaafste ervaring OOIT.

Deze dag sloten we af met een drankspel op de hostel, perfect dus.

Zondag was het rustiger. We boekten een koffietour. Behalve dat de omgeving supermooi was, was de uitleg ook echt interessant. Ik zeg danku tegen elke kop koffie nu ik weet welk werk er eerst voor verricht moet worden. :)

You need four times this amount, for one cup of coffee. All hand-picked.

Ik begin mijn werkweek extreem vol energie. ;)

-

The past weekend, I headed together with five other volunteers to Monteverde. Again a busride of 4.5 hours, but boy was it worth it! Since I bought my busticket right before we took off, I didn't had a seat. Ever since I am in Costa Rica however, bad luck doesn't exist anymore. So someone didn't show up, and I was the first one to claim the free seat. (=Secretly sitting down and not looking anybody in the eyes anymore) (+bad luck does still exist. In an inattentive moment I fell of the curb into a pile of white dust and scrammed my hand palms, like when I was a kid and falling was still cool.)

Last weekend was pretty calm. I went to the mall with my host family, which was nice. We walked around a bit, grabbed a bite. I also spent one day at the pool and in the evening I went to the movies with Tileyah. A film that was English spoken, Spanish subtitled. Perfect for studying the Spanish. We saw 'The buttler'. Powerful movie, I can definately recommand it. ;)

This weekend however, was quite the opposite, nothing calm about it. I lived two days out of the life of an adrenaline junk. We arrived in Monteverde friday evening, searched an hostel and slept quite early. At 7.30 am the next day namely, there was a Canopytour on the planning. Who doesn't know what this is, look up ziplining on the internet. We did it in the beautiful cloudforest of Monteverde. At a certain point we flew in superman position over the open forest, one word: stunning. We ended the tour with a tarzan swing, a nice warm-up for the bungeejump. First time I would scream that weekend.

We turned back with a good portion of adrenaline running through our bodies, and the real challenge was still about to come. I ate my best lunch so far and hopped onto the bus that brought us to the crimescene. First thing that needed to be done was signing a document saying that if you had an injury, even when fatal, the organization wouldn't be responsable. Wooehoeee let's do this.

By three we could get on the platform to jump and I was with the first group, so no time to be scared. Before I realised I was looking down in the forest and people were counting     5   4   3   2   1   

Dive. Scream. Butterflies. *1000. *100000. Realising I just did a bungeejump, still bouncing upside down. Looking around and only seeing trees. Trying to catch the rope to click onto my safety harnas, so they can pull me back up. Damn this is more difficult than I thought. Nope still didn't catch the rope, kinda like to be in a normal position again now. Got it. Breathing again when safe back on platform. Adrenaline raging through my body, most awesome experience EVER.

We ended the day with a drinking game in the hostel. Perfect.

Sunday was more relaxed. We booked a coffeetour. Accept for the environment that was beautiful, the explanation was also just really interesting. I say thankyou to every cup of coffee I get now, knowing about the hard work that needs to be done to make it. :)

I start my working week fully energized!

Weekend 1-2 februari

Mijn eerste weekend in Costa Rica werd er meteen eentje om in te kaderen! Samen met enkele andere vrijwilligers ging ik naar het strand van Santa Teresa, een waar surfersparadijs.

Zaterdag, in de vroege ochtend (5.00 a.m), begonnen we aan onze vijf uur durende reis. Best lang, maar de bestemming maakte die reistijd volledig de moeite waard. Een snelle impressie? Santa Teresa = Een lange straat vol leuke strandbarretjes, kleine supermarkten en surfwinkels. Vervoersmiddelen bij uitstek hier zijn de quad en busjes, geschikt om surfplanken te vervoeren. Een uitgestrekt strand met weinig mensen, omringd door een klein woud. Een ietwat woeste zee, perfect voor het produceren van een van mijn lievelingsgeluiden = het geluid van golven. Heel anders dan het kunststrand van Barcelona.

Ons verblijf vonden we in de vorm van twee kamers boven een bar, waar we 's avonds een live reggaeton optreden meepikten. Eerder op de avond beleefden we vanuit onze luie stoel, met een cocktail in de hand, zonsondergang op het strand.

Ik zag heel wat gave beesten! Op weg naar het strand spotten we een hele familie zwarte aapjes in de kruin van een boom. Een paar passen verder stuitten we op een leguaan. De lucht aan het strand is gevuld met roofvogels en andere speciale vogels. Vissen vangen is hier een populaire activiteit. Mannen die in het water staan en slechts met een koortje gigantische vissen uit het zeewater sleuren. Helaas zag ik wel dat die dan een eeuwigheid op het strand liggen te spartelen in de brandende zon en niet gedood worden. Mensen poseerden met de vangst op de foto en staken hun handen in de kieuwen om het beest vast te houden, nog steeds levend. Slechts na lange tijd werd hij doodgestoken, ik weet niet waarom ze de vis niet gewoon meteen doden, maar mij leek het wel wat zielig.

Ikzelf was de volgende dag ook omgetoverd in een kreeft. De zon had geen genade voor mijn huid en ik mocht de gevolgen de rest van de week ondergaan. Op mijn neus en wangen stonden zelfs blaren, en ik had nochtans zonnecrème gesmeerd. Nu een week later lijk ik op een of ander geschubd beest, je kan je wel voorstellen hoe knap ik eruit zie ;) .

Uiteindelijk zondag keerde ik alleen terug. Mijn compañeros hadden maandag vrijaf van hun werk en bleven dus een dagje langer, gelukzakken. Toen ik langs de kant van de weg zat te wachten, en de bus maar niet kwam, daagde uiteindelijk een 'van' op van studentstransport. Die rijden door heel Costa Rica en stelden voor om mij voor een betere prijs terug naar San José te brengen, het begin van een safaritocht. De wegen tijdens het eerste deel van de reis, zijn niet geasfalteerd en dit kleine busje maakte dat extreem voelbaar. :D

Ik zat alleen op de ferry, absoluut gelukkig door het voorbije weekend, zag ik de zon ondergaan op zee. Een prachtig aanzien, waarbij ik dacht aan mijn lieve familie en vrienden, waarmee ik de mooie dingen die ik zie graag wil delen.

Uiteindelijk in San José wist ik niet welke bus ik moest nemen. Verdwaalde ik. Stapte ik te laat af. Belandde ik in Heredia. Ging ik terug, vertelde de buschauffeur mij de juiste plaats waar ik moest afstappen. Herkende ik de omgeving niet omdat het donker was. Nam ik voor een belachelijk klein stuk een taxi. Kwam ik thuis om 23.00. (Ik was al vertrokken om 14.00!!!). Haha ik sloot de dag dus af in typische 'Miss zero-orientation' style.

---- 

My first weekend in Costa Rica, immediately turned into one to remember. Together with some other volunteers of Projects Abroad, I went to the beach of Santa Teresa, a true surfers' paradise.

Saturday, in the early morning (5.00 a.m), we started our five hour lasting trip. Pretty long, but the destination made it totally worth it. A quick impression? Santa Teresa = A long street filled with nice beach bars, little supermarkets and surf stores. Vehicles par excellence here are the quad and vans, perfect for transporting surf boards. A spacious beach, poorly crowded, surrounded by a little wood. A somewhat rough sea, perfect for creating one of the sounds I love the most, the sound of waves. Very different from an artificial beach, such as the one in Barcelona.

Our accomodation were two rooms on top of a bar, where in the evening we picked in at a live reggaeton concert. Earlier that same evening, we witnessed the sunset at the beach, from our comfy chairs, with a cocktail in our hand.

I saw a lot of cool animals! On our way  from our rooms to the beach, we saw a whole family of monkeys in the top of the trees. A couple of steps further, an iguana crossed our path. The air at the beach is filled with special birds. Fishing is a popular activity here. Men who stand in the water and only with a cord pull gigantic fish out the sea. Unfortunately I saw that they just throw them on the beach, without killing them, so they are struggling for ages in the burning sun. People are posing with this big animals, grabbing them in their air holes to get a grip, the fish still alive. All in the end it got killed with a knife. I didn't really get it why they didn't kill it right away, it seemed a bit sad.

I, the next day, had turned into an animal myself. A lobster! The sun didn't have any mercy on my skin and the rest of the week I had to suffer. I even had blisters on my nose and cheeks, eventhough I did use suncream. Now, one week later, I look like a reptile, skinning off. You can imagine how beautiful I look. ;)

Sunday came, and I turned back home, alone. My compañeros had monday off from work, so stayed one day longer, lucky bastards. While waiting on the side of the road, on a bus that didn't show up, I got offered to drive along in a van with student transport on it, they drive along whole Costa Rica. I agreed, the start of a safari. The roads during the first part until the ferry are not paved, and that made this little van very clear, hopping on every bump in the road. (+ no airco = melting) :D

While sitting alone on the ferry, being absolutely high on happines, I saw the sun go down on sea. It was beautiful and made me think of all sweet family and friends, who I really want to share all of this with.

Finally arived in San Jose, I didn't know which bus to take. I got lost, stepped of to late of the bus. Got to Heredia. Went back, bus driver told me at the right spot to get off. I didn't recognize the environment in the dark. Took a cab for a ridiculous small distance. Came home at 23.00. (While left at 14.00 at the beach!!!) Haha I guess I ended the weekend in typical 'Miss zero-orientation style'.

Eerste werkdag

Stress. Maar -zoals bij First world problems uitgelegd- door het verkeer, niet voor mijn eerste werkdag. Perfect dus. Het leven hier is voornamelijk rustig en vredig. Ik heb geen zin om daarin een uitzondering te vormen en mij op te winden over vanalles en nog wat. En dus heb ik besloten dat ik me slechts mag opwinden om 1 ding per keer. Stress per stress. Eerst was dat om mijn koffer, maar voor wie het wil weten, hij is terecht (woehoewww), dus nu focus ik op het verkeer en het verkeer alleen ;) .

Ik werd om 9.30 am aan parque Los Angeles verwacht. Van daar liep ik samen met een medewerkster van Projects Abroad naar de Universitat Nacional (Heredia) waar ik zal werken de komende tien weken. Ik werd voorgesteld aan mijn stagebegeleidster, en aan alle andere collega's. Wat een fijne mensen! Spijtig dat ik de taal nog niet goed genoeg beheers om me in de gesprekken te mengen, maar het is zelfs al leuk om ze gewoon te observeren. Het eerste wat ik mocht doen, was koffie met ze allemaal drinken. Alle collega's gaan supervriendschappelijk met elkaar om. Iedereen heeft koekjes en ander lekkers bij en dat wordt allemaal onder elkaar gedeeld. De gesprekken zijn heel geanimeerd, en meer dan eens is iedereen superhartig aan het lachen. 

Ik heb me tijdens mijn eerste dag vooral verdiept in wat ze in dit kantoor doen, wat hun missie is, hun producten en diensten. Ik heb dus de identiteit van het bedrijf verkend. Ik heb de kranten gelezen die ze produceren, programma's bekeken die ze maken, sites bezocht die zij creëren, ... Ik werk eigenlijk in het officina de la communicacion de la UNA (Universitat Nacional de Costa Rica). Hun voornaamste doel is het reilen en zeilen van de universiteit in de media brengen. Ook maken zij regionale, nationale en zelfs internationale nieuwsitems, vaak in opdracht van. 

Tijdens mijn eerste weken zal ik vooral observeren, aangezien mijn Spaans verre van perfect is. Wat zijn de voorlopige plannen? Maandag zal ik samen met de mensen van de audiovisuele sector naar het strand gaan om te filmen. (Ja ik weet absoluut hoe fijn dat klinkt.) En dinsdag is er een groot Frans congres waar ik mee heen zal gaan als tolk. Soort van, want de vrouw met wie ik ga, spreekt geen Frans. Trouwens hier in Costa Rica is het leren van Frans in veel scholen verplicht. Dat wist ik niet, maar het niveau is dus basic, niet zoals bij ons in België waar het de tweede landstaal is. Ik kijk alvast uit naar volgende week.

Dit verhaal wordt ongetwijfeld  vervolgd.

-

Stress. But -as explained in First world problems- caused by the hysterical traffic, not because of my first working day. So: perfect! Life here is mostly quiet and peaceful. I don't feel like being the exception to that and getting all pumped up about one thing or the other. So what I have agreed on with myself is the following: I can only stress about one thing at a time. At first that was definately about my suitecase, but for the ones who are interested, I got it back (woehoewww), so now I concentrate all my stress on traffic and on traffic alone ;) .

I needed to be at 9.30 at parque de los angeles. From there I walked with a lady from Projects Abroad to the Universidad Nacional (Heredia) where I will be working the next ten weeks. I got introduced to my coordinator at the internship place and to all other collegues. What lovely people! Unfortunately my Spanish is too basic to join all conversations, but just observing them makes me happy too. The first thing I did at the office was drinking coffee with all of them. All collegues act as friends, sharing the food they brought, having very animated dialogues, often resulting in loud laughter.

During my first day I mainly got to know the company. What they do, their goals, ethics, products and services. Like exploring the identity of the business. I read the news papers they produce, watched the programs they make, the websites they create. I work in the officina de la communicacion de la UNA (Universitat Nacional). Their main goal is to report the que-hacer of the university. But it goes beyond that. They also produce regional, national and even international items, mainly for other channels.

During my first weeks, I will mostly just observe and shadow, since the Spanish is still too hard. What is the planning so far? Monday I will go to the beach to film. (I definately realize how good that sounds.) And tuesday there is a big French congress, I will be joining. The lady who I accompany, doesn't speak French , so I'll be translating. By the way, here in Costa Rica they are also obliged to learn French at school, but just a basic knowledge, not like us in Belgium as second national language. I didn't know that. I sure look forward to next week.

This story will be continued.

Eerste indrukken

Eerste indrukken zijn de leukste. Niets is al bekend, alles is nog spannend. Alles maakt een indruk. Geen oordelen, enkel observaties.

Ik kwam aan in het donker. Veel zag ik niet, tot ik het huis van mijn gastfamilie binnenliep. Een kleine, gezellige woning, slecht één verdieping. De stijl doet me denken aan een vakantiehuisje. Veel hout, ook de muren van mijn kamer. Voor de deur staan een paar schommelstoelen onder een zonwerend afdak, stijl Americano.

Elk huis hier is afgebakend met een groot hek, wat ervoor zorgt dat de buitendeur openblijft. Het waaide doorheen heel het huis, ik genoot van het geritsel van al het groen in de omgeving. Een heel intens lawaai. Een lauwe wind, die al verried dat het overdag lekker warm zou zijn. Mijn kamer is klein en gezellig. Een bed, een kast, een tafel. Wat heeft een mens meer nodig? Vlak voor ik naar Costa Rica vertrok, heb ik zo veel mogelijk spullen naar huis gestuurd. Bijna geen juwelen, niet al te veel kleren en geen luxeproducten heb ik bij. Ik wil eens proberen basic te leven, lijkt me eigenlijk wel fijn. Back to the roots. Wat wel goed past bij dit land, dat bekend staat om zijn liefde voor de natuur en ecotoerisme.

Iets waar ik niet naast kon kijken waren de vele religieuze items die doorheen heel het huis terug te vinden zijn. Ze hebben zelfs een soort van klein altaar in de living. En ook ik mag slapen in het bijzijn van het heilige kruis. Ik ben al bevraagd over mijn eigen religieuze overtuiging en gewoonten. Het antwoord daar laat ik jullie naar raden ;) , maar ik heb wel besloten om zondag mee naar de mis te gaan.

De volgende ochtend ontdekte ik de Costa Ricaanse zon, liefde op het eerste gezicht. Helaas zit mijn zonnecrème in mijn verloren koffer, en dus heeft mijn huid een lichtroze blos opgelopen. In de tuin zit een vrij hysterische hond, zo'n fluffy Chinese hond. Ziet er heel grappig uit, maar ik werd aangeraden indien ik mijn hand wil houden, hem niet te aaien. Gelukkig zit hij opgesloten en kan ook in van een boek in de zon genieten.

De straten hier zijn heel oud en verlaten. Ik woon in een plaatsje dichtbij de stad Heredia. Het is hier superrustig. Hier en daar een voetbalveldje waar buurtkinderen samen spelen, veel oude mannen die rustig voor hun huis chillen en mij allemaal groeten. Busstops bestaan uit niet veel meer dan een vervallen afdakje. En de bussen zelf zijn geweldig, gelijkend op de schoolbussen die je in oude films ziet.

Heredia zelf wordt stad genoemd, maar gelijkt niet echt op het westerse concept van stad. Het lijkt meer op een dorp met ruime straten, palmbomen en veel winkels. De shops zelf lijken allemaal heel oud, geen H&M, Zara of andere grote ketens so far. Heel veel kleurrijke eettentjes en oude auto's die door de straten rollen.

Goed veel meer heb ik nog niet gezien. Ik begin woensdag pas te werken, dus tijd genoeg om morgen wat te verkennen. Ik hou jullie op de hoogte!

-

First impressions, are the nicest. Nothing is known yet, everything still to be discovered. Exciting. Everything is impressive. No judgements, just observations.

I arrived in the dark. Couldn't see mucht, until I arrived at the house of my host family. A small, cosy habitat, only consisting out of one floor. Build in a style that reminds me of one of those houses in a vacation parc. Consisting out of a lot of wood, also the walls of my room. In front of the entrance door there are some swing chairs, American style.

Each house is surrounded by a big fence, which makes it possible to leave the front door open. There was wind blowing through the whole house, I enjoyed the sound it caused in the surrounding trees and bushes. A very intense noise. A slightly warm breeze already introduced me to the nice temperature that I would experience the next day.

My room is small and cosy. A bed, closet and a table. What more does someone need? Right before I left for Costa Rica, I send a lot of my belongings towards home. Almost no juwelery, not too many clothes and no luxury products I brought. I want to try to live like the people here do, basic life. Back to the roots. Could be nice, I think. And it suits well with this nature-loving country known for its ecotourism.

Something I couldn't pass without noticing, were the many religious items spread throughout the whole house. They even have some sort of altar in their living room. And even I get to sleep in presence of the holy cross. I have already been asked about my religion and religious habits. What I answered, I'll let you guys guess, but I did decide to join them to church some day.

The next morning I discovered the bright Costa Rican sun, love at first sight. Unfortunately my sun lotion is in my lost suitcase, so it made my skin blush. In the garden they have a quite hysterical dog. It's one of those fluffy Chinese dogs. Looks really funny, but I got recommanded that if I want to keep my hands, I shouldn't touch it. Luckily it is locked away, so I can enjoy the garden as well.

The streets are very old and abandoned. I live in a small place nearby the city of Heredia. It is extremely calm here. Here and there they have some football fields where neighbourhood kids gather to play, a lot of old man chilling in front of their houses, greeting me. I really like the buses driving along the streets. They remind me of the schoolbuses in old American movies.

Heredia is called city, but doesn't strike with the concept of a western city. It looks more like a bigger village with wide streets, palm trees and a lot of stores and supermarkets. Real authentic, old shops. No H&M, Zara or other big chains so far. A lot of colourful dining places and old cars rolling around the city.

Bueno, didn't see much more so far. Will only have to start working on Wednesday, so planty of time tomorrow to discover everything. I'll keep you posted.

De reis

26 januari 2014, eindelijk was het zover. Mijn vertrek naar Costa Rica. Goed dat ik de avond ervoor nog even mijn ticket nakeek. Op de een of andere manier dacht ik om 11.15 op te stijgen in Barcelona. VERGISSING. Dat werd dus 7.40 = kot in de nacht opstaan, taxi bemachtigen en twee uur wachten op de luchthaven in alle vroegte.

Het traject dat ik zou volgen, ging van Barcelona naar Londen. Van Londen naar New York. Van New York naar San Jose. Zestien uur onderweg, best lang zou je kunnen stellen. Maar heb geen medelijden met mij, ik voelde me een royal al deze uren lang. Van Londen naar New York zat ik aan het raam in een rij van drie. Toen bleek dat ik geen buren had, FEEST. Dekentje erover, kussen in mijn nek, eigen tv = Brigitte happy.

Films die ik gezien heb:
Taxi driver
Finding Nemo
The injured
Grease
Toy Story
(Haha voor al wie denkt, wat een onnuttige informatie: het is dan ook vooral voor familie en close friends dat ik schrijf. Ik veronderstel dat jullie details willen weten :D )

Aangezien niet alles goed kan gaan, zo is het leven, verloor ik mijn koffer in New York.
Hopelijk krijg ik deze spoedig terug. Ik heb slechts 1 paar kleren. Ik draag dichte schoenen, met 30 graden en zon. Lekkerrrr. En tandpasta enz. heb ik me ook al moeten aanschaffen. Maar dat zijn slechts kleine zorgen in een zalig land met heerlijk weertje als Costa Rica.

Ik kwam rond negen uur locale tijd aan bij mijn familie, vier uur 's nacht Belgische tijd. Ik was extreem gelukkig en moe en gaf me over aan een zalige slaap vol geweldige dromen.

-

26^th of januar 2014, finally this day arrived. My departure to Costa Rica. What a good thing I checked my flight ticket the day before. For some unknown reason I thought I was leaving at 11.15 in Barcelona. WRONG. It changed to 7.40 = getting up in the middle of the night, finding a cab and having to wait two hours in the early early morning.

The route I was about to follow, would lead me from Barcelona to London. From London to New York. And finally from New York to San Jose. Sixteen hours of travelling, pretty long one could say. But don't pity me, I felt like a royal all these hours of flying. On the plane from London to New York I was sitting at the window. It didn't last long until I discovered I was the only passenger in this row, PARTY. Blanket to cover myself, pillow in my back (three actually, my invisible neighbours didn't mind me borrowing), own television = Brigitte happy.

Movies I watched:

Taxi driver

Finding Nemo

The injured

Grease

Toy Story

(I'm sorry for the ones who consider this to be unuseful information: but I write mostly for family and close friends. I suppose these are the ones that expect details :D )

Since not everything can go smooth, life is though, I lost my suitecase in New York. Hopefully I'll recover it soon. I only have one outfit. I wear closed warm shoes, in a climate of 30 degrees and full sun. Nice. Toothpaste and such I also had to buy at arrival. But my lost suitcase only is a small concern in a lovely country with wonderful weather as Costa Rica.

I arrived about nine o'clock local time at my family, four o'clock in the morning - Belgium time. I was extremely happy and exhausted and surrended myself to the best sleep ever full of nice dreams.