Monteverde

Dit weekend trok ik met vijf andere vrijwilligers naar Monteverde. Weer een busrit van 4.5 uur, maar boy wat was het het waard! Aangezien ik vrij laat mijn busticket kocht, had ik een staanplaats. Sinds ik in Costa Rica ben echter, bestaat pech niet meer en dus daagde er iemand niet op, en was ik de eerste om het lege zitje op te eisen. (=mij stiekem neerploffen en daarna niemand meer aankijken haha) (+ ok pech bestaat wel nog, zo viel ik tijdens een moment van onoplettendheid van het voetpad in een berg wit stof, en had ik geschaafde handen zoals vroeger toen ik een baby was en vallen normaal was. Ik lachte het echter weg like a boss)

Vorig weekend was vrij rustig. Ik bezocht 'the mall' met mijn familie, wat wel fijn was. We slenterden wat rond, aten een hapje. Ook heb ik een dag aan het zwembad gelegen en 's avonds heb ik met Tileyah een film gekeken. Engels gesproken, Spaans ondertiteld, perfect om Spaans te leren. De film die we zagen was 'The buttler'. Machtige film, zeker een aanrader, maar aangezien dit een blog is over Costa Rica, wijd ik niet verder uit. ;)

Dit weekend echter, was het tegenovergestelde. Ik leefde voor twee dagen het leven van een adrenalinejunkie. Vrijdagavond kwamen we aan, zochten een hostel en sliepen vrij vroeg. Om 7.30 am de volgende dag stond namelijk de Canopytour op de planning. Wie niet weet wat dit voorstelt, moet maar eens 'ziplining' opzoeken. Wij deden het in het 'cloudforest' van Monteverde. Op een gegeven moment zoefden we supermanstijl door een stuk waar het nevelwoud volledig open zicht bood. In 1 woord: prachtig. Helemaal aan het einde sloten we af met de 'Tarzanswing'. Ik kan je verzekeren dat het een goede opwarming was voor de bungeejump later die dag. Mijn stembanden werden voor de eerste keer op de proef gesteld dat weekend.

These pictures are absolutely stolen from internet. I couldn't make a photo of it myself, but so this is the tarzan swing.

We keerden terug met al een goede portie adrenaline in ons lijf, en de echte uitdaging moest nog komen. Ik at veruit mijn beste lunch so far, en hopte op de bus die ons naar de crimescene bracht. Eerste ding dat ik moest doen was een document van de bungee-organisatie ondertekenen. Zij waren niet verantwoordelijk voor geen enkele verwonding, ook niet als die fataal was. Hoeraaaaa, let's go. uhuum.

Per drie mochten we op het bungeeplatform. Ik was bij het eerste groepje, geen tijd om mij druk te maken dus. Voor ik er erg in had stond ik op de afgrond en werd er afgeteld 

 5                      4                      3                       2                          1

Duik. Schreeuwen. Vlinders in mijn buik. *1000 .        *10000000 . Beseffen dat ik net een bungeejump heb gedaan, nog steeds stuiterend in een -opmijnkop- positie. Rondkijken en enkel groen zien. Touw moeten vangen om vast te maken aan mijn harnas op mijn buik zodat ik terug omhoog getrokken kan worden. Damn, moeilijker te vangen dan gedacht. ... Ok, ik heb het touw nog steeds niet te pakken, zou graag terug in een normale positie zijn nu. Gevangen. Pas terug ademhalen wanneer ik veilig op het platform ben. Adrenaline raast door mijn lichaam, gaafste ervaring OOIT.

Deze dag sloten we af met een drankspel op de hostel, perfect dus.

Zondag was het rustiger. We boekten een koffietour. Behalve dat de omgeving supermooi was, was de uitleg ook echt interessant. Ik zeg danku tegen elke kop koffie nu ik weet welk werk er eerst voor verricht moet worden. :)

You need four times this amount, for one cup of coffee. All hand-picked.

Ik begin mijn werkweek extreem vol energie. ;)

-

The past weekend, I headed together with five other volunteers to Monteverde. Again a busride of 4.5 hours, but boy was it worth it! Since I bought my busticket right before we took off, I didn't had a seat. Ever since I am in Costa Rica however, bad luck doesn't exist anymore. So someone didn't show up, and I was the first one to claim the free seat. (=Secretly sitting down and not looking anybody in the eyes anymore) (+bad luck does still exist. In an inattentive moment I fell of the curb into a pile of white dust and scrammed my hand palms, like when I was a kid and falling was still cool.)

Last weekend was pretty calm. I went to the mall with my host family, which was nice. We walked around a bit, grabbed a bite. I also spent one day at the pool and in the evening I went to the movies with Tileyah. A film that was English spoken, Spanish subtitled. Perfect for studying the Spanish. We saw 'The buttler'. Powerful movie, I can definately recommand it. ;)

This weekend however, was quite the opposite, nothing calm about it. I lived two days out of the life of an adrenaline junk. We arrived in Monteverde friday evening, searched an hostel and slept quite early. At 7.30 am the next day namely, there was a Canopytour on the planning. Who doesn't know what this is, look up ziplining on the internet. We did it in the beautiful cloudforest of Monteverde. At a certain point we flew in superman position over the open forest, one word: stunning. We ended the tour with a tarzan swing, a nice warm-up for the bungeejump. First time I would scream that weekend.

We turned back with a good portion of adrenaline running through our bodies, and the real challenge was still about to come. I ate my best lunch so far and hopped onto the bus that brought us to the crimescene. First thing that needed to be done was signing a document saying that if you had an injury, even when fatal, the organization wouldn't be responsable. Wooehoeee let's do this.

By three we could get on the platform to jump and I was with the first group, so no time to be scared. Before I realised I was looking down in the forest and people were counting     5   4   3   2   1   

Dive. Scream. Butterflies. *1000. *100000. Realising I just did a bungeejump, still bouncing upside down. Looking around and only seeing trees. Trying to catch the rope to click onto my safety harnas, so they can pull me back up. Damn this is more difficult than I thought. Nope still didn't catch the rope, kinda like to be in a normal position again now. Got it. Breathing again when safe back on platform. Adrenaline raging through my body, most awesome experience EVER.

We ended the day with a drinking game in the hostel. Perfect.

Sunday was more relaxed. We booked a coffeetour. Accept for the environment that was beautiful, the explanation was also just really interesting. I say thankyou to every cup of coffee I get now, knowing about the hard work that needs to be done to make it. :)

I start my working week fully energized!

Weekend 1-2 februari

Mijn eerste weekend in Costa Rica werd er meteen eentje om in te kaderen! Samen met enkele andere vrijwilligers ging ik naar het strand van Santa Teresa, een waar surfersparadijs.

Zaterdag, in de vroege ochtend (5.00 a.m), begonnen we aan onze vijf uur durende reis. Best lang, maar de bestemming maakte die reistijd volledig de moeite waard. Een snelle impressie? Santa Teresa = Een lange straat vol leuke strandbarretjes, kleine supermarkten en surfwinkels. Vervoersmiddelen bij uitstek hier zijn de quad en busjes, geschikt om surfplanken te vervoeren. Een uitgestrekt strand met weinig mensen, omringd door een klein woud. Een ietwat woeste zee, perfect voor het produceren van een van mijn lievelingsgeluiden = het geluid van golven. Heel anders dan het kunststrand van Barcelona.

Ons verblijf vonden we in de vorm van twee kamers boven een bar, waar we 's avonds een live reggaeton optreden meepikten. Eerder op de avond beleefden we vanuit onze luie stoel, met een cocktail in de hand, zonsondergang op het strand.

Ik zag heel wat gave beesten! Op weg naar het strand spotten we een hele familie zwarte aapjes in de kruin van een boom. Een paar passen verder stuitten we op een leguaan. De lucht aan het strand is gevuld met roofvogels en andere speciale vogels. Vissen vangen is hier een populaire activiteit. Mannen die in het water staan en slechts met een koortje gigantische vissen uit het zeewater sleuren. Helaas zag ik wel dat die dan een eeuwigheid op het strand liggen te spartelen in de brandende zon en niet gedood worden. Mensen poseerden met de vangst op de foto en staken hun handen in de kieuwen om het beest vast te houden, nog steeds levend. Slechts na lange tijd werd hij doodgestoken, ik weet niet waarom ze de vis niet gewoon meteen doden, maar mij leek het wel wat zielig.

Ikzelf was de volgende dag ook omgetoverd in een kreeft. De zon had geen genade voor mijn huid en ik mocht de gevolgen de rest van de week ondergaan. Op mijn neus en wangen stonden zelfs blaren, en ik had nochtans zonnecrème gesmeerd. Nu een week later lijk ik op een of ander geschubd beest, je kan je wel voorstellen hoe knap ik eruit zie ;) .

Uiteindelijk zondag keerde ik alleen terug. Mijn compañeros hadden maandag vrijaf van hun werk en bleven dus een dagje langer, gelukzakken. Toen ik langs de kant van de weg zat te wachten, en de bus maar niet kwam, daagde uiteindelijk een 'van' op van studentstransport. Die rijden door heel Costa Rica en stelden voor om mij voor een betere prijs terug naar San José te brengen, het begin van een safaritocht. De wegen tijdens het eerste deel van de reis, zijn niet geasfalteerd en dit kleine busje maakte dat extreem voelbaar. :D

Ik zat alleen op de ferry, absoluut gelukkig door het voorbije weekend, zag ik de zon ondergaan op zee. Een prachtig aanzien, waarbij ik dacht aan mijn lieve familie en vrienden, waarmee ik de mooie dingen die ik zie graag wil delen.

Uiteindelijk in San José wist ik niet welke bus ik moest nemen. Verdwaalde ik. Stapte ik te laat af. Belandde ik in Heredia. Ging ik terug, vertelde de buschauffeur mij de juiste plaats waar ik moest afstappen. Herkende ik de omgeving niet omdat het donker was. Nam ik voor een belachelijk klein stuk een taxi. Kwam ik thuis om 23.00. (Ik was al vertrokken om 14.00!!!). Haha ik sloot de dag dus af in typische 'Miss zero-orientation' style.

---- 

My first weekend in Costa Rica, immediately turned into one to remember. Together with some other volunteers of Projects Abroad, I went to the beach of Santa Teresa, a true surfers' paradise.

Saturday, in the early morning (5.00 a.m), we started our five hour lasting trip. Pretty long, but the destination made it totally worth it. A quick impression? Santa Teresa = A long street filled with nice beach bars, little supermarkets and surf stores. Vehicles par excellence here are the quad and vans, perfect for transporting surf boards. A spacious beach, poorly crowded, surrounded by a little wood. A somewhat rough sea, perfect for creating one of the sounds I love the most, the sound of waves. Very different from an artificial beach, such as the one in Barcelona.

Our accomodation were two rooms on top of a bar, where in the evening we picked in at a live reggaeton concert. Earlier that same evening, we witnessed the sunset at the beach, from our comfy chairs, with a cocktail in our hand.

I saw a lot of cool animals! On our way  from our rooms to the beach, we saw a whole family of monkeys in the top of the trees. A couple of steps further, an iguana crossed our path. The air at the beach is filled with special birds. Fishing is a popular activity here. Men who stand in the water and only with a cord pull gigantic fish out the sea. Unfortunately I saw that they just throw them on the beach, without killing them, so they are struggling for ages in the burning sun. People are posing with this big animals, grabbing them in their air holes to get a grip, the fish still alive. All in the end it got killed with a knife. I didn't really get it why they didn't kill it right away, it seemed a bit sad.

I, the next day, had turned into an animal myself. A lobster! The sun didn't have any mercy on my skin and the rest of the week I had to suffer. I even had blisters on my nose and cheeks, eventhough I did use suncream. Now, one week later, I look like a reptile, skinning off. You can imagine how beautiful I look. ;)

Sunday came, and I turned back home, alone. My compañeros had monday off from work, so stayed one day longer, lucky bastards. While waiting on the side of the road, on a bus that didn't show up, I got offered to drive along in a van with student transport on it, they drive along whole Costa Rica. I agreed, the start of a safari. The roads during the first part until the ferry are not paved, and that made this little van very clear, hopping on every bump in the road. (+ no airco = melting) :D

While sitting alone on the ferry, being absolutely high on happines, I saw the sun go down on sea. It was beautiful and made me think of all sweet family and friends, who I really want to share all of this with.

Finally arived in San Jose, I didn't know which bus to take. I got lost, stepped of to late of the bus. Got to Heredia. Went back, bus driver told me at the right spot to get off. I didn't recognize the environment in the dark. Took a cab for a ridiculous small distance. Came home at 23.00. (While left at 14.00 at the beach!!!) Haha I guess I ended the weekend in typical 'Miss zero-orientation style'.